Roberto de Mattei: "Wyrazić sprzeciw wobec doktrynalnych, moralnych, liturgicznych odstępstw pontyfikatu"

franciszek

W związku ze zbliżającą się piątą rocznicą pontyfikatu Papieża Franciszka słyszymy powtarzające się głosy, że stoimy w obliczu dramatycznego i całkowicie bezprecedensowego „rozdziału” w historii Kościoła. Głosy te są tylko częściowo prawdziwe. Kościół zawsze doświadczał tragicznych czasów, które widziały rany zadawane Mistycznemu Ciału Chrystusa od Jego początku na wzgórzu Golgoty aż po dzień dzisiejszy.

Młodsze pokolenia nie wiedzą, a starsze zdążyły zapomnieć, jak straszne były lata po Soborze Watykańskim II, którego efekty widoczne są dzisiaj. Czterdzieści lat temu, gdy w 1968 roku wybuchał bunt, grupa kardynałów i biskupów popierających Sobór chciała narzucić radykalną zmianę podejścia Kościoła do doktryny małżeństwa. Ich wysiłki zostały udaremnione ogłoszoną przez Pawła VI encykliką Humanae Vitae z 25 lipca 1968 roku, która potwierdziła zakaz chemicznej i mechanicznej antykoncepcji, przywracając siłę i nadzieję zdezorientowanym wiernym. Ten sam Paweł VI doprowadził jednocześnie w 1969 roku do radykalnego odejścia od Tradycji Katolickiej, promulgując nowy porządek Mszy Świętej, który stał się zalążkiem współczesnej dewastacji liturgicznej.

18 listopada 1973 roku ten sam Papież promował Ostpolitik, będąc odpowiedzialnym za usunięcie kardynała Józsefa Mindszenty’ego (1892-1975) ze stanowiska arcybiskupa Esztergom, prymasa Węgier i przywódcy katolickiej opozycji w czasach komunizmu. Papież Montini miał nadzieję na osiągnięcie we Włoszech historycznego kompromisu opartego na porozumieniu pomiędzy Sekretarzem Chrześcijańskiej Demokracji, Aldo Moro, i Sekretarzem Partii Komunistycznej, Enrico Berlinguerem. Cała operacja została niespodziewanie przerwana przez porwanie i zamordowanie Moro w 1978 roku, a następnie przez śmierć samego Papieża Montiniego, która nastąpiła 6 sierpnia tego samego roku. W tym roku mija 40 lat od jego śmierci.

W ówczesnych czasach zdrad i rozlewu krwi pojawiały się odważne głosy, które z konieczności tu przywołujemy nie tylko dla ich przypomnienia, ale ponieważ pomagają nam one odnajdywać drogę w ciemności obecnych czasów. Pamiętamy szczególnie o dwóch z nich, które pojawiły się przed wybuchem tak zwanej „Sprawy Lefebvre’a” i które arcybiskup Athanasius Schneider przypomniał w niedawnym wywiadzie o swojej „profetycznej misji w nadzwyczaj mrocznych czasach ogólnego kryzysu w Kościele”.

Pierwszy głos należy do francuskiego dominikanina, ojca Rogera Calmela, który od samego początku, czyli od 1969 roku, odrzucał promulgowany przez Pawła VI nowy porządek mszy (Novus Ordo). W 1971 roku w czasopiśmie Itinéraires napisał: „Nasz chrześcijański sprzeciw duchownych i świeckich [jest] bardzo bolesny, ponieważ zmusza nas, abyśmy powiedzieli nie w kwestii modernistycznego podejścia do katolickiej mszy samemu Papieżowi; nasz pełen szacunku, ale niewzruszony sprzeciw podyktowany jest zasadą całkowitej wierności Kościołowi wiecznie żywemu; lub, innymi słowy, zasadą żywej wierności rozwojowi Kościoła. Nigdy nie przeszło nam przez myśl, żeby zahamować, a tym bardziej zatrzymać to, co niektórzy określają, używając do tego bardzo wieloznacznych słów, „postępem” w Kościele; my nazwalibyśmy to raczej homogenicznym rozwojem w kwestiach doktrynalnych i liturgicznych, nawiązując do Tradycji i mając na względzie „consummatio sanctorum”. (…) Jak objawił nam Nasz Pan w przypowieściach i jak św. Paweł naucza nas w swoich listach, wierzymy, że od wieków Kościół wzrasta i rozwija się w harmonii, bez względu na niezliczone przeszkody, aż do wspaniałego powrotu Naszego Pana i Oblubieńca Kościoła Jezusa Chrystusa. Ponieważ jesteśmy przekonani, że na przestrzeni wieków następował rozwój Kościoła, i zdecydowani, aby być częścią tego nieodgadnionego i nieustającego ruchu tak uczciwie, jak to tylko możliwe, dopóki jest to nasz wybór, odrzucamy ten rzekomy postęp, który odnosi się do Soboru Watykańskiego II i który w rzeczywistości jest śmiertelną dewiacją”. Wracając do klasycznego rozróżnienia, które zdefiniował Wincenty z Lerynu, im bardziej pragniemy dobrego wzrostu – wspaniałego „profectus” – tym bardziej odrzucamy, całkowicie bezkompromisowo, katastrofalne „pennutatio” oraz jakiekolwiek radykalne i wstydliwe zmiany; radykalne, ponieważ biorą się z modernizmu i są zaprzeczeniem jakiejkolwiek wiary; wstydliwe, ponieważ zaprzeczenie modernizmu jest podejrzane i niejawne”.

Drugi głos należy do brazylijskiego intelektualisty i człowieka czynu, Plinio Correa de Oliveiry, autora broszury na temat sprzeciwu wobec watykańskiej Ostpolitik, która została opublikowana 10 kwietnia 1974 roku przez Stowarzyszenie Obrony Tradycji, Rodziny i Własności. Jej tytuł brzmi Watykańska polityka rozluźnienia wobec rządów komunistycznych: nie wtrącać się czy zgłaszać sprzeciw?

Plinio Corrêa de Oliveira wyjaśnia: „Sprzeciw oznacza, że sugerujemy Katolikom kontynuowanie walki z doktryną komunistyczną wszelkimi legalnymi sposobami w obronie Kraju i cywilizacji chrześcijańskiej, które są zagrożone”. Potem dodaje: „W niniejszej deklaracji nie ma wystarczająco miejsca, żeby wymienić wszystkich Ojców Kościoła, doktorów, myślicieli i ekspertów prawa kanonicznego – z których wielu zostało beatyfikowanych lub kanonizowanych – którzy podkreślają zasadność sprzeciwu. Sprzeciwu, który nie jest ani odejściem, ani buntem, ani zgorzknieniem, ani lekceważeniem. Wręcz przeciwnie. Jest wiernością, jednością, miłością i poddaniem. Wybraliśmy słowo „sprzeciw” celowo, ponieważ używał go sam św. Paweł do wyrażenia swojego stanowiska. Pierwszy Papież, św. Piotr, musiał podjąć kroki dyscyplinujące, żeby przywrócić praktyki w Wierze Katolickiej, które przetrwały starożytną Synagogę, a św. Paweł widział w tym poważne zagrożenie doktrynalnym chaosem i szkodą dla wiernych. W związku z tym św. Paweł powstał i odważnie „sprzeciwił się“ św. Piotrowi, który w tym pełnym zaangażowania i pasji działaniu Apostoła Narodów nie widział aktu buntu, ale [akt] jedności i braterskiej miłości. Co więcej, wiedząc doskonale, kiedy był nieomylny, a kiedy nie, uległ argumentom św. Pawła. Święci są modelowymi Katolikami. Rozumiejąc postawę św. Pawła w tym sensie, nasza postawa jest sprzeciwem. I w tym nasze sumienia odnajdują spokój”.

„Sprzeciw” to nie tylko czysto słowna deklaracja wiary, ale akt miłości w stosunku do Kościoła, który niesie za sobą praktyczne konsekwencje. Ci, którzy się sprzeciwiają, odcinają się od tego, który doprowadził do podziału w Kościele, otwarcie go krytykują i poprawiają. W tym duchu w 2017 roku przedstawili oni swoje stanowisko w dokumencie Correctio filialis skierowanym do Papieża Franciszka oraz broszurze ruchu pro-life, która została opublikowana pod tytułem: „Wierność prawdziwej doktrynie, a nie duszpasterzom, którzy są w błędzie”.

Obecnie w tym samym duchu mieści się stanowisko kardynała Zena, w którym wyraża on brak jakiegokolwiek kompromisu w stosunku do nowej Ostpolitik Papieża Franciszka w odniesieniu do komunistycznych Chin. Tym, którzy mają obiekcje oraz twierdzą, że należy „spróbować znaleźć wspólny mianownik i zakopać istniejące od dziesięcioleci podziały między Watykanem i Chinami”, kardynał Zen odpowiada: „Ale czy można mieć coś „wspólnego” z totalitarnym reżimem? Albo się poddajesz, albo akceptujesz prześladowania. Zawsze jednak pozostawaj wierny sobie (czy możesz sobie wyobrazić porozumienie między św. Józefem i Herodem?)”. Tym, którzy pytają go, czy jest przekonany, że Watykan zdradza Kościół katolicki w Chinach, mówi: „Zdecydowanie tak, jeśli zmierza on w kierunku, który na podstawie wszystkiego, co robił w ostatnich miesiącach i latach, wydaje się oczywisty”.

Na 7 kwietnia została zwołana konferencja, co wielu wciąż ignoruje, która powinna zająć się obecnym kryzysem w Kościele. Udział niektórych kardynałów i biskupów, przede wszystkim kardynała Zena, nadałby tej konferencji najwyższą rangę. Musimy się modlić, żeby ze spotkania popłynął głos pełen umiłowania Kościoła oraz zdecydowanego sprzeciwu wobec wszystkich teologicznych, moralnych i liturgicznych odstępstw obecnego pontyfikatu, nie łudząc się, że rozwiązaniem są insynuacje dotyczące nieważności abdykacji Benedykta XVI czy wyboru Papieża Franciszka. Chowanie się za problemem czysto kanonicznym oznacza unikanie debaty o problemie doktrynalnym, który stoi u podstaw doświadczanego przez nas obecnie kryzysu.

Roberto de Mattei

Za: pch24.pl

Msza po dawnemu...

Tradycja zanegowana

Dekalog

Mszalik

Mity i prawda

Zamów Nova et Vetera

Nasze rekolekcje

rekolekcje

Libri Selecti

Libri Selecti

Summa liturgiae

O nas

Czas na przywrócić prawdziwego ducha łacińskiej cywilizacji i polskości! Koniec bierności, czas zatrzymać i odeprzeć wrogów Kościoła, cywilizacji i polskości! Czas się podnieść i wyjść odważnie naprzeciw wrogom…
Czytaj dalej >>>

Potrzebujemy pomocy



Newsletter

Po zapisaniu się do Newslettera otrzymasz od nas 3 prezenty:
1) 15 tekstów liturgicznych, modlitw i pieśni (łac. i pol.)
2) encyklikę Piusa X "Pascendi dominici gregis"
3) encyklikę Benedykta XVI "Deus caritas est".

Czytelnia

Wyszukaj na stronie

Newsletter

To co najważniejsze prześlemy na Twój e-mail!