O duszpasterstwo wychowujące do miłości krzyża

vignelli

Od ponad pięćdziesięciu lat można zauważyć, że pojęcie "duszpasterstwo"
stało się najczęściej używanym, a wręcz nadużywanym terminem w życiu
Kościoła. Początek tego zjawiska wiąże się z ostatnim soborem powszechnym,
który z woli papieży Jana XXIII i Pawła VI został zaplanowany, określony i
zrealizowany pod hasłem "duszpasterstwa". Określenie "duszpasterski"
oznaczało, że sobór nie zamierzał formalnie proponować nowych definicji
dogmatycznych ani ostatecznych nauk i rzeczywiście tego nie uczynił.

Zaproponował natomiast nauki o charakterze przeważnie duszpasterskim, to
znaczy wyjaśnienia wiary, zasady dyscyplinarne i metody działania Kościoła,
dostosowane do tych okoliczności dziejowych i kulturowych, w jakich żyli
ludzie w latach sześćdziesiątych XX wieku. Oznacza to, że nauki o
charakterze duszpasterskim są otwarte na dalsze uzupełnienia, wyjaśnienia i
zmiany, tak samo jak dokumenty duszpasterskie i dyscyplinarne wszystkich
poprzednich soborów powszechnych.

W czasach posoborowych pojęcie duszpasterstwa stało się niemal wszechobecne,
często jako rodzaj panaceum i środek na usprawiedliwienie nawet
doktrynalnych, moralnych i liturgicznych odstępstw, co jest z pewnością
sprzeczne z pierwotnym oczekiwaniem papieży soboru oraz większości ojców
soborowych. Kapłani pragnący zniszczyć czystość wiary katolickiej i
sakralność liturgiczną stosowali i wciąż stosują pojęcie duszpasterstwa jako
tarczę obronną, aby móc bezkarnie niszczyć przejrzystą wiarę prostych ludzi.
Nadużywanie terminu "duszpasterstwo" nierzadko staje się w naszych czasach
działaniem wręcz antyduszpasterskim. Dzieje się tak, gdy przedstawiciele
duchowieństwa nauczają obcych i pokrętnych doktryn, które popychają do
prowadzenia stylu życia sprzecznego z wolą Bożą, narażając w ten sposób
dusze na niebezpieczeństwo utraty życia wiecznego. Takie działanie staje się
duchowym przestępstwem, ponieważ osoby, które je propagują - a niekiedy
wśród nich znajdują się niestety nawet biskupi i kardynałowie - nie prowadzą
trzody na pastwisko prawdy i Bożych łask. Przeciwnie, wzorując się na tym
świecie (por. Rz 12, 2), duszpasterze ci stawiają ducha tego świata za wzór
również swojej trzodzie, uspokajając własne sumienie, aby móc w dalszym
ciągu żyć w sprzeczności z wolą Bożą, która została wyrażona w szóstym
przykazaniu i mówi o nierozerwalnym związku małżeństwa.

Nadużycie pojęcia "duszpasterstwo" w pewnym sensie osiągnęło w naszych
czasach swój szczyt, ponieważ promujące je osoby usiłują zalegalizować
grzech przeciwko szóstemu przykazaniu Bożemu oraz rozwód, wykorzystując w
tym celu dwuznaczne, kuszące i podstępne wyrażenia lub słowa-talizmany. Taka
gra słów pod osłoną "duszpasterstwa" stanowi w ostatecznym rozrachunku atak
na święty i boski charakter sakramentów: małżeństwa, pokuty i Eucharystii.
Kiedy podważa się nierozerwalność małżeństwa, zagrożone jest sanktuarium
rodziny, będącej "domowym kościołem". Takie rodzinne duszpasterstwo skłania
dusze, aby umiłowały świat i wybierały to, co chce człowiek, a nie to, czego
chce Bóg. Pseudo-duszpasterstwo rodziny chce podobać się światu, opinii
publicznej i możnym tego świata, a nie jasnej i wymagającej prawdzie
Chrystusa. Duchowni promotorzy takiego pseudo-duszpasterstwa pokazują światu
miłość, która jest strachem przed światem i kompleksem niższości w stosunku
do świata.

W niniejszej publikacji: Rewolucja duszpasterska. Sześć pojęć-talizmanów w
synodalnej debacie o rodzinie Guido Vignelli dokonuje szczegółowej i
przekonującej analizy pewnych często używanych pojęć, których pierwotne i
prawdziwe znaczenie zostało zniekształcone przez pseudo-duszpasterstwo
rodziny. Ślady takiej działalności można dostrzec nawet w przebiegu, w
dyskusjach oraz częściowo w dokumentach ostatnich dwóch synodów o rodzinie,
które odbyły się w Rzymie w latach 2014 i 2015. Guido Vignelli demaskuje
pseudo-pastoralny charakter niektórych z najczęściej używanych pojęć tak
zwanego "nowego duszpasterstwa rodzin", zachęcając osoby propagujące takie
"duszpasterstwo" do wyłożenia kart na stół.

Jedną z najwybitniejszych postaci w historii Kościoła był św. Grzegorz
Wielki, papież, który pozostawił duszpasterzom wszystkich czasów jasne
wskazówki dotyczące życia i działalności duszpasterskiej. Spośród nich
wyróżnia się jego monograficzne dzieło zatytułowane Księga reguły
pasterskiej. Zasady i metody pastoralne, jak również właściwe postępowanie
sług Kościoła zaproponowane i wyjaśnione przez św. Grzegorza Wielkiego są
dziś bardziej aktualne niż kiedykolwiek wcześniej.

W naszych czasach pasterze Kościoła powinni posiadać i przyjmować zasady
prawdziwego duszpasterstwa, zgodnego z wolą Bożą, a nie będącego życzeniem
człowieka. Mówiąc o pseudo-duszpasterstwie, św. Grzegorz Wielki zarysował
jednocześnie obraz prawdziwego podejścia

duszpasterskiego: "Nadzór nad stadem pozbawiony jest pasterskiej troski,
podwładni nie mogą poznać światła prawdy, sprawy ziemskie zaprzątają umysł
pasterzy, kurz wzniecony przez wicher pokus oślepia oczy Kościoła. (.) Gdy
wobec grzeszącego nie zastosuje się twardej nagany i okazuje się miękką
życzliwość, to tak jakby podkładało mu się poduszeczki pod łokcie i poduszkę
pod głowę, aby wygodnie leżał w grzechu i nie potrząsnęła nim ostra nagana".

"Kościół święty nie wybiera na przewodników dusz tych, którzy są
doświadczeni w sprawach ziemskich, lecz raczej tych, którzy są doświadczeni
w życiu duchowym. Do świata przynależą ci, którzy zajmują się zewnętrznym
sukcesem, na drugim miejscu stawiając dążenie do rzeczy niebieskich. Dobry
duszpasterz musi się starać, aby przekazać swoim wiernym rzeczy niebieskie,
a nie ziemskie, nie rzeczy przemijające, lecz wieczne. Posługa kapłańska
jest pośród licznych zadań Kościoła posługą zbawienia. Jednak kiedy ta
posługa jest powierzona osobom ślepym z powodu ignorancji, osobom uczonym,
lecz pozbawionym wiary bądź osobom oddanym sprawom ziemskim, to jak mogą one
prowadzić dusze?"

Duszpasterstwo zgodne z wolą Bożą, a zwłaszcza duszpasterstwo rodzin,
powinno zawsze wzbudzać w duszach głęboką miłość dla woli Bożej i Jego
przykazań oraz silne pragnienie życia wiecznego. Taka miłość i pragnienie
nie są jednak możliwe bez zgody na poświęcenie i krzyż, ponieważ krzyż, a
zwłaszcza krzyż w małżeństwie i życiu rodzinnym - przyjęty z pomocą łaski w
duchu wiary - pewnie prowadzi dusze do niebieskiej ojczyzny.

Posłuchajmy jeszcze św. Grzegorza Wielkiego: "Nie powinniśmy się zbytnio
przyzwyczajać do naszego ziemskiego wygnania; wygody tego życia nie powinny
prowadzić nas do zapomnienia naszej prawdziwej ojczyzny, aby nasza dusza nie
stała się ospała pośród tych wygód. Z tego powodu Bóg łączy swoje dary z
karami, aby wszystko to, co sprawia nam przyjemność na tym świecie, stało
się dla nas gorzkie, oraz aby zapalił się w duszy ten ogień, który popycha
nas wciąż na nowo do pragnienia rzeczy niebieskich i pomaga nam podążać ku
nim. Ogień ten przyjemnie nas pali, słodko nas krzyżuje i radośnie nas
zasmuca".

Niech Bóg natchnie duszpasterzy naszych czasów prawdziwym duszpasterstwem
rodzin, które wzbogaci Kościół i współczesny świat licznymi świętymi
małżonkami, świętymi ojcami i świętymi matkami, licznymi świętymi dziećmi i
świętą młodzieżą. W osiągnięciu tego celu z pewnością nie pomoże nam
tymczasowe i prowizoryczne duszpasterstwo "talizmaniczne", lecz tylko
duszpasterstwo trwałe, wymagające i przejrzyste, duszpasterstwo kochające
krzyż, które nie zamyka dusz w doczesności, lecz prowadzi je za pomocą
prawdy do życia wiecznego.

Athanasius Schneider, biskup pomocniczy Archidiecezji Przenajświętszej Maryi
Panny w Astanie

 

Tekst jest wstępem do książki Rewolucja duszpasterska

Msza po dawnemu...

Tradycja zanegowana

Dekalog

Mszalik

Mity i prawda

Zamów Nova et Vetera

Nasze rekolekcje

rekolekcje

Libri Selecti

Libri Selecti

Summa liturgiae

O nas

Czas na przywrócić prawdziwego ducha łacińskiej cywilizacji i polskości! Koniec bierności, czas zatrzymać i odeprzeć wrogów Kościoła, cywilizacji i polskości! Czas się podnieść i wyjść odważnie naprzeciw wrogom…
Czytaj dalej >>>

Potrzebujemy pomocy



Newsletter

Po zapisaniu się do Newslettera otrzymasz od nas 3 prezenty:
1) 15 tekstów liturgicznych, modlitw i pieśni (łac. i pol.)
2) encyklikę Piusa X "Pascendi dominici gregis"
3) encyklikę Benedykta XVI "Deus caritas est".

Czytelnia

Wyszukaj na stronie

Newsletter

To co najważniejsze prześlemy na Twój e-mail!